Akveld’s Artisanale Absinthe blanche

Vorige keer bespraken we de verte van Akveld. Ditmaal proeven we de blanche. Net als de verte is deze absint gemaakt naar het recept van Helfrich. Op de transparante fles prijkt ook eenzelfde etiket als op de verte van Akveld, maar dan met een blauwe voorgrondkleur. Wellicht een knipoog naar de Zwitserse term voor een blanche: “La Bleue”. Maar het gaat ‘m om wat er in die ranke fles zit, dus we halen er met veel zwier de kurk uit…

AAA blanche (60°)
De geur van de blanche, zonder toevoeging van water, is bijzonder subtiel. De fles die wij hier vasthouden dateert van juni 2010, en heeft dus al zo’n 6 maanden de tijd gehad om te rijpen. Toch is er nog een vleugje alcoholscherpte waar te nemen, al stoort dit ons geheel niet. Het water is inmiddels goed koud geworden, dus draaien we het kraantje van de fontein een beetje open.

Terwijl het water zich druppel voor druppel in onze blanche stort, herkennen we de aroma’s van anijs, venkel en natuurlijk ook van roomse kamille zoals we gewend waren van de Helfrich blanche. Een subtiel aroma, niet zo direct als bij de verte. De louche komt langzaam op, en eindigt abrupt in een erg mooie, bijna helemaal witte kleur. Denk maar een glas melk waar je wat water bij gedaan hebt. Zo, dat is wel genoeg water nu, tijd om er eens van te proeven.

Wat opvalt vlak voor we proeven is dat het beetje alcholscherpte van voor de toevoeging van water geheel weg is, en het aroma van kamille en anijs samen met een andere florale component nu de bovenhand voeren. De smaak vertelt ons iets gelijkaardigs: heerlijke roomse kamille (veel zachter en aromatischer trouwens dan de doorsnee huis-tuin-en-keuken kamille) gaat samen met lekker zoete anijs het podium op, gevolgd door een heel subtiele combinatie van steranijs en/of zoethout met alsem. Op het einde komt ook nog de heer Venkel even naar voren om een beleefde buiging te maken, terwijl dame Kamille haar rokken weer laat zakken.  Juffer anijs ruimt na afloop het toneel op. Erg lekker, en bovendien verfrissend!

Het verdict
We hadden het eigenlijk wel wat verwacht (want we kenden de Helfrich recepten al): deze blanche is veel subtieler, veel ingetogener dan de verte. Dat neemt niet weg dat deze absint bijzonder is. En zoals de distilleerder ons zelf eens vertelde is de verte meer een echte opener voor de maaltijd terwijl de blanche meer iets is voor na de spijzen, zeg maar als extra dessert. Genieten is dat, en wij laten ons uiteraard maar al te graag verwennen.