Akveld’s Artisanale Absinthe verte

Toen ikzelf voor het eerst vernam dat er een Nederlandse absint op de markt was, stond ik daar eerlijk gezegd ook eventjes sceptisch tegenover. Maar al gauw kwam ik erachter dat de absint van de heer Helfrich, in tegenstelling tot vele andere dingen die uit Nederland afkomstig zijn, ongelooflijk lekker was.  Na enkele jaren hield het bestaan van de ambachtelijke distilleerderij van Helfrich op te bestaan; iets wat menig absintliefhebber danig van zijn of haar stoel liet donderen. Maar gelukkig sprong op dat moment de heer Akveld op moedige wijze en vol zelfvertrouwen in de bres en kocht hij de distilleerderij en de recepten van Helfrich over. Nu kunnen we dus allemaal onbezorgd genieten van Akveld’s Artisanale Absinthe (AAA).

AAA Verte (68°)
Vandaag wil ik het even over de verte, zeg maar “de groene”, van Akveld hebben. Wat aan deze absint meteen opvalt is het modern ogende etiket, dat wel enigzins knipoogt naar de klassieke vormgeving van absintetiketten. Wie goed kijkt ontwaart een aantal stilistische hoofdjes met baard en bolhoed (de distillateur zelve?) Prominent aanwezig is de absintfontein.

Bij het uitschenken van deze verte valt meteen de mooie, natuurlijke, olijfgroene kleur op. Niet zo knallend als een Duplais, maar ook niet té subtiel zoals bijvoorbeeld een François Guy. Perfect. Het aroma is aan de hete kant en daarmee bedoel ik qua kruiden. Van eventuele hardere alcohol valt hier alvast niks te merken. Het ruikt als een kruidenbom.

Bij het toevoegen van water zie ik een prachtige louche vorm nemen; dikke wolkenpartijen drijven door het ambrosia van de Lage Landen terwijl de Groene Fee haar lakentje spreidt, en vormen na genoeg water toegevoegd te hebben een volle, ondoorzichtige mist met een groen tintje. Het aroma is nu subtieler, maar nog steeds erg gul. Wat opvalt is de muntige frisheid naast de geur van anijs: als de ademtocht van een jonge, bevallige maagd – na het poetsen. Ik hef het glas…

Ah, délicieuse! Anijs in de kern, daarrond een duidelijke, fijne venkelsmaak hand in hand met die van pontica en hysop, vermengd met wat subtiele munt en alsem op de achtergrond. Een heerlijk fruitig/kruidige afdronk, terwijl anijs toch nog steeds de boventoon voert. Opmerkelijk is de zeer subtiele citrussmaak achterin, minder uitgesproken dan bij de Helfrich verte, maar nog steeds herkenbaar. Wat een openbaring! Deze absint wil je echt niet te snel doorslikken om vooral geen enkele smaaknuance over te slaan.

Het verdict
Als de blanche, die ik hier later nog zal bespreken, de subtielere kant van Akveld is, dan toont deze verte de “machokant” van de man aan de ketel. Qua aroma en smaak staat deze meteen bij het uitschenken al met kloeke borst vooruit een heel couplet uit Il barbiere di Siviglia van Rossini te zingen. Prosit!

Meer weten over AAA? http://www.akvelds.nl